One upon a time, a long time ago, …

Nu dan eindelijk dat vertelseltje waarover ik de vorige keer wou schrijven, in de post ‘herlezen’.

Ik hou van paarden en van paardrijden. Ik ben bijna heel mijn leven, op en af, naar maneges geweest, van verschillende mensen dressuur gekregen, met mindere en betere paarden gereden, maar nooit een eigen paard gehad – tot mijn grote spijt. Er is altijd iets tussen gekomen : ofwel had ik geen geld voor de aankoop of voor het onderhoud, ofwel geen tijd om veel te rijden. 😦 Achteraf gezien, wat gemakkelijk, misschien beter zo, want mijn leven zou er heel anders uit gezien hebben en ik ben best tevreden met mijn leventje. 😉

Toen mijn schat en ik nog niet lang samen waren zijn we samen gaan rijden. Het was de bedoeling dat hij zijn cowboy-manieren zou afleren en de basisdressuur zou krijgen. Ik kon ondertussen de draad weer opnemen en me nog wat bijscholen, want met dressuur heb je nooit gedaan. Na enige tijd zouden we dan samen wandelingen te paard maken. Zie je het voor je ? 2 mensen te paard die door de natuur draven en door de bossen galopperen. Hoe idyllisch ! 😆

Toen mijn schat niet meer aan de ‘longe’ (=lange teugel) moest en vrij mocht rijden in piste, profiteerde zijn paard er onmiddellijk van door te slenteren ipv doordraven. Hierdoor heft het dier zijn voeten niet meer zo hoog op en durft het struikelen. Ik zag het gebeuren en riep nog : ‘Benen !’, maar het was te laat. Het paard struikeld, mijn schat vliegt uit het zadel (nog niet zadelvast) met een grote spreidstand zoals Cleysters. Hij landt op zijn voeten, zijn paard loopt weg. Wij schrikken en vangen het dier. Mijn lief maar zeggen dat hij geen pijn heeft, dat het niets is, maar dat hij er (nu) niet opnieuw op wil, misschien later. Wij lachen nog na, in de bar, na mijn les met zijn ‘unieke’ manier van afstappen. De volgende dag ontdek ik in zijn lies een verrekking, die hij probeerde te verbergen. Ach, die mannelijke trots. 🙄

Resultaat : hij nooit meer op de rug van een paard en wij nooit samen gaan wandelen. Maar als we eraan terugdenken, zien we het opnieuw voor ons en beginnen we weer te lachen. 😆

Toen ik ons huisje gekocht heb het volgende jaar, wilde ik vele verbouwingen doen, dus weer geen tijd of geld meer om te gaan rijden. Sedert dan niet meer te paard gereden. Ik mis het nog steeds. Mijn hart scheurt wanneer ik eraan denk of wanneer het weer perfect is of wanneer ik er zie rijden, maar sedert mijn rugoperatie durf ik niet meer echt … 😳

Advertenties

4 thoughts on “One upon a time, a long time ago, …

  1. Aaah paarden, hahahaha, ik vind me helemaal terug in je man 😀
    een vriendin ging le leren paardrijden, ik was 20 ongeveer, ze liet me echter aan mijn lot over en het paard deed gewoon zijn eigen zin. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb sindsdien schrik van paarden. Het bétert nu wel al, ik heb intussen nog een ritje op een (braver) paard gemaakt maar ik ga er niet spontaan op zitten… brr…

  2. Ik zal ook eens mijn wedervaren mogen vertellen met paardrijden: kort maar flaterachtig. 😉
    Ik zie Pat niet rap een spreidstand op zijn Clijsters doen. Dat zal geen deugd gedaan hebben.

  3. @ Blah :
    Maar neen ! Een nieuwe ruiter moet je begeleiden, alles tonen en uitleggen, erbij blijven, op zijn/haar gemak zetten, het paard wat ‘aanmoedigen’, … Hoe jammer.
    Het is zo’n mooie, leuke sport !

    @ Stef :
    Het begin is moeilijk, maar eens je de kneep en smaak te pakken hebt … 😉
    Ik heb lang zalfjes moeten/mogen smeren 😀

    @ Vandepotgerukte :
    Als je weet dat ze eigenlijk zeer lui zijn van nature, is het hard werken om ze te doen (mooi) lopen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s