Mijn moeder (3) …

… is terug thuis !
Het geeft nog wat voeten in de aarde gehad, maar het is er dan toch van gekomen.
Gisteren, in de voormiddag belde ze me om te vragen haar medicamenten en insuline te brengen. Ze waren, in het ziekenhuis, niet op de hoogte dat ze die al nam ! Is er daar geen communicatie ? Hebben ze haar geen vragen gesteld ?
Ik heb alles gebracht en samen hebben we gewacht tot er een dokter langskwam. Toen ik tegen de middag naar huis gegaan ben hadden we er nog geen gezien ! Mama zou bellen naar Joke,mijn schoonzus, wanneer ze naar huis mocht …
Ik ben rond 16 uur bloed gaan geven en had nog niets van haar gehoord. Rond 17 uur kon ik het niet meer uithouden en heb gebeld naar Joke. Mijn broer had een uur ervoor gebeld met de afdeling waar mama was en daar hadden ze gezegd dat mijn moeder weg was voor een echo van haar hart. Als die goed was mocht ze naar huis … Het heeft dan nog een half uur geduurd voor Joke mij verwittigde dat de echo goed was en dat ze Ma ging ophalen.
Rond 18u30 heeft mijn moeder me gebeld van thuis om te zeggen dat ze weer in haar huisje was.
Oef ! Dat was schrikken ! Ik weet ze is 83 jaar (84 in november) en we mogen ons aan alles verwachten, maar toch doet het zeer raar. Hopelijk doet ze nu wat ze beloofd heeft nl. alle medicament op tijd nemen en op haar voeding letten, want dit was te vermijden.
Moeders hé ! Can’t live with them, can’t live without them 🙂
Een herinnering aan ons, kinders, hoe gelukkig we zijn dat ons moeder nog alleen thuis kan wonen en dat het 8 jaar geleden is dat ze nog een ziekenhuis van de binnenkant heeft gezien. Hopelijk duurt het weer zo lang …
Ik heb vannacht weer goed geslapen. Wat een week !

Advertenties