De beste stuurlui…

Deze morgen ging ik naar ’t stad om een krant enzo toen ik natuurlijk weer eens de weg werd afgesneden door enkele bruggen die gesloten waren. Het eerste dat ik in zo’n geval doe is naar het volgend kruispunt rijden in de hoop dat de bruggen daar niet gesloten zijn. Helaas had ik dit keer dubbele pech, zoals je op de foto kan zien. Niet getreurd want ik had mijn camera mee en langs de weg groeiden en bloeiden hier en daar toch wel leuke bloemen (die staan intussen op Flickr). Ik heb dus ook enkele foto’s van die boten genomen. Bij het bekijken (en vergroten) van één van die foto’s viel me toch iets op: die boot gaat toch wel heel rakelings langs de muur. Ik denk niet dat dit gezichtsbedrog is. Gelukkig was het enkel dichtbij en niet raak. Dat was deze week blijkbaar anders want een stuk van de muur aan sas van de dampoort is beschadigd. Meer dan waarschijnlijk van een boot. Het is eigenlijk een mirakel dat het al niet eerder gebeurt is (zie ook één van mijn vorige berichten hier). Mijn respect voor die mensen die zulke grote schepen besturen is er niet minder op geworden.
Posted by Picasa

The Who

Onze afspraak in het Sportpaleis werd vervangen door een optreden in de Lotto Arena, wegens de tegenvallende ticketverkoop. Geen probleem, we waren nog niet in die Arena geweest dus waren we benieuwd. Het is een zeer gezellige, veel kleinere, zaal met uitstekende accoustiek die volledig vol zat. Altijd aangenaam om met velen te zijn.

Het voorprogramma, Rose Hill Drive, vond ik niet zo goed maar ondertussen kon ik alles eens goed bezien.

The Who was gisteren : Roger Daltrey (zang), Pete Townshend (gitaar), Pino Palladino (bas), John ‘Rabbit’ Bindrick (toetsen), Zak Starkey (drum – zoon van Ringo Starr), Simon Townshend (gitaar – zoon van Pete).
Ze zijn om 21u15 begonnen en zijn niet meer gestopt tot 23 uur. Ze hebben geen gebruik gemaakt van de aangekondigde pauze. Na de bisnummers zijn ze, met pijn in het hart, weggegaan. De pijn was duidelijk zichtbaar omdat we hen niet lieten gaan door te blijven applaudiseren, fluiten, roepen, tieren, brullen … 🙂

Roger Daltrey is nog steeds even sterk op het podium als vroeger en heeft nog niets van zijn streken verleerd. Zijn stem is nog steeds krachtig en hij laat zijn micro nog altijd even gevaarlijk rondslingeren om het dan feilloos op te vangen. 🙂
Wat een présence !

Pete Townshend, de schrijver van de groep, heeft samen met zijn zoon Simon, alle nummers kracht ingeblazen door puik gitaarwerk af te leveren. Zijn vingerspel is nog steeds subliem en correct.
Ook hij staat er nog precies als 25 jaar geleden : voorover gebogen en soms, typerend, uitzwaaiend met de arm. Hij zal het, hopelijk, nooit afleren. Hij heeft solo een song gebracht, terwijl de anderen eventjes uitbliezen, wat bewees dat ook hij er nog steeds staat !
Dat de drummer,Zak Starkey, de zoon is van Ringo starr spreekt alleen in zijn voordeel. Dat hij, volgens sommigen, een betere drummer is dan zijn vader, heeft hij gisteren bewezen !
De Band klonk al één geheel, iedereen kende zijn taak en heeft die, met zichtbaar genoegen, meer dan volbracht. Zij gelukkig, wij gelukig !
Ze staan er nog steeds, de ouwe rakkers.
Moe maar gelukkig ben ik naar huis gereden, terwijl mijn liefste een dutje deed.
We hebben weer geluk gehad met het weer : bijna geen regen, noch in het doorrijden noch op de terugweg 🙂
Copyright foto’s : mijn zoetje.