Dear God

XTC is een new wave-popgroep uit Swindon (Engeland). De naam van de band werd in 1976 gekozen, nadat de twee bandleden Andy Partridge (guitars & vocals) en Colin Moulding al vanaf 1972 samen in verschillende bands hadden gespeeld.

De heren hadden in Nederland een paar kleine hits met de nummers Making Plans for Nigel (1979) en Senses Working Overtime (1982).

De band had echter geen lang bestaan toen duidelijk werd dat Andy Partridge podiumangst had.

XTC
Uploaded by soulpatrol

’t is gedaan

Het zit er al weer op voor deze week in WB Brugge.

Die 3 dagen zijn weer voorbij GEVLOGEN : maandag desk opruimen en een zotte boel, dinsdag al wat kalmer en wat meer werk en vandaag zoals gisteren. We hebben ruim de tijd om alles af te werken in een aangename sfeer. Leuk !

Dat ik ‘van telefoon’ was, vond ik schitterend : ik doe dat graag. Enkele collega’s zouden alles doen om er vanonder te geraken en ik zou (bijna) alles doen om zoveel mogelijk ‘the voice’ van toelaatbaarheid te zijn. Er moet van soorten zijn, hé.
Maar ik telefoneer altijd graag, liever dan te gaan. Wanneer ik een inlichting nodig heb zal ik altijd eerst bellen en als ze dan zeggen dat ik moet langs komen zal ik vragen of het niet via mail kan. Mijn vriendin belde eens om te zeggen dat ze 10 minuten later zou zijn op onze afspraak en we hebben 20 minuten aan de gsm gehangen. Let wel : we zouden dan de hele namiddag samen zijn 🙂
Als je van telefoon bent mag je gemakkelijker dossiers afwerken en wanneer je het niet weet (vb van brugpensioen- en activadossiers ken ik niets), geef je door aan de persoon die het we kan weten. De collega’s en chef’s zijn altijd bereid je raad te geven, dus ik zie het probleem niet. Ik denk dan altijd : ze kennen er minder van dan ik, anders zouden ze het niet vragen. Ook de mensen van de uitbetalingsinstellingen zijn altijd vriendelijk en tot een grap bereid …

Morgen ga ik naar WB Oostende voor het eerste deel van de voorbereidingsopleiding voor het overgangsexamen van ‘C’ naar ‘B’. Ik heb besloten om met mijn auto te gaan. Ik zal vroeg genoeg vertrekken zodat, moest er geen plaats meer zijn in de ondergrondse parking van het WB, ik nog op mijn gemak kan een plaatsje zoeken.
De tweede opleidingsdag is maandag 5 mei, ook in Oostende. Daartussen mag ik 2 halve dagen nemen voor zelfstudie, maar moet op het werk blijven. Aangezien ik dan niet moet ‘badgen’ zal ik 2 namiddagen nemen en lang wachten met uitprikken ’s middags zodat ik veel minuten over heb. Goed om recup van te nemen. En nog zeggen we dat de RVA geen goede werkgever is …

Ik heb gisteren mijn eerste kopie genomen van een dvd. Mijn zus wou onze gekochte versie zien en in plaats van de schijf mee te geven, heb ik een kopie genomen (op een ReWriteble-dvd, zodat ik het opnieuw kan wissen, want nadat ze gekeken hebben komt die toch terug). Na wat zoeken, was het in minder dan een uur geflikt. Ik wou dan ook nog een andere doen, maar deze gaf de melding ‘kopie niet mogelijk – dvd is beveiligd’. Niet dus, aangezien ik (nog) geen programma heb die de code kan kraken. Ik heb de originele dan maar meegegeven …

Terug aan ’t werk !

De kop is er af … de eerste dag zit er al weer op … we zijn het al weer gewoon …

Na een bijna slapeloze nacht (veel te warm in bed en Pat die heeft liggen snurken, zingen en blazen) ben ik deze morgen, volledig tegen mijn zin, opgestaan om te gaan werken. Ik heb nog eventjes overwogen om verlof, inhaalverlof of ziekte te bellen maar ben dan toch maar naar beneden gekomen en ik was zeker niet welgezind ! Toen ik mijne Pat zag zitten, die ook nog niet helemaal wakker was, voelde ik me gesteund in mijn ellende. Na de douche was ik er bijna door en tegen dat ik mijn tanden gepoetst had was mijn ‘aangeboren’ vriendelijkheid terug.

Ik heb ingeprikt om 7u29 = 1 minuut te vroeg, die niet meetelt. Dat kan nog zijn kwestie van timing. Toen mijn collega Evy er ook was zijn Heimo, Evy en ik een sigaret gaan roken. Zij hebben me ondertussen op de hoogte gebracht van alle nieuwigheden en van het feit dat er niet veel werk was. Hoera !
Toen we terug waren was mijn pc opgewarmd en kon ik beginnen … aan een mail naar mijn lieve collega in Brussel : den Stef. Dan vlug mijn minuten tellen en recup aanvragen voor de 26ste.
Tegen dan was duidelijk dat al mijn collega’s en chef’s genoten hadden van het goede weer, dat ze ook weinig geslapen hadden in het weekend, dat ze ook niet veel zin hadden, dat ze ook blij waren dat er niet veel werk was, … Kortom, iedereen was uitgelaten 🙂 We hebben zitten vertellen van het verlof/weekend, opeens kwamen oude foto’s boven van meer dan 10 jaar geleden op de dienst : hilariteit alom ! De directeur is komen een hand geven en hij vond onze dienst zeer aangenaam. Kan ik geloven : we waren als kleine kinderen in een snoepwinkeltje.
Ik neem deze week de telefoon op in onze dienst en ik heb ze toch enkele keren moeten aanmanen om stiller te zijn omdat ik de beller niet kon verstaan. Dat de chef’s meededen is uitzonderlijk en daarom nog leuker.
Het weinige werk dat er gekomen is was afgewerkt in een wip en we staan ‘dag op dag’ : we zijn bezig met wat de 13de binnen gekomen is, af te werken. Dichter kunnen we niet staan.
Jammer dat het niet al blijven duren want blijkbaar zijn er andere diensten die (grote) achterstand hebben. We verwachten dat er één of meerdere (deeltijds) zullen moeten gaan helpen, wat de druk dan weer bij ons zal doen verhogen. We zien wel en genieten nu van de rustige, aangename periode.
Zo werd het een zotte, aangename eerste werkdag. Dat ze altijd zo mogen zijn …

Over de middag ben ik vlug naar de KBC geweest want ik had zo’n kaartlezer ontvangen om thuis on-line te kunnen bankieren. Zoals verwacht ben ik erin geslaagd om de boel te laten blokkeren : de demo niet bekeken (niet nodig want ik zou dat zelf wel uitvinden) en 3 keer een verkeerde code ingegeven … Ik zal het nooit leren hé. Nu heb ik wél de demo bekeken, wat tips opgedaan in de bank en eigenlijk is het heel simpel, natuurlijk. Nu is het een beter systeem dan met die ‘sleutel’ die je op een diskette moest zetten en die dan niet meer ging. Ik kan weer thuis mijn rekeningen beheren (klinkt gewichtig hé) maar vooral rekeninguittreksel afdrukken en betalingen doen 🙂 Op die kaartlezer kan ik ook het saldo van de proton zien en dat is handig.

Nog 2 dagen en donderdag naar Oostende voor een opleiding. Hopelijk wordt de rest van de week even leuk dan vandaag.

gedaan verlof !

Het is gedaan … het zit er weer op … morgen terug naar het werk …

Die laatste week is voorbij GEVLOGEN ! Time flies when you’re having fun ! Zoveel is zeker.
Ik zou er toch gewoon kunnen worden : thuis, met mijn schat, bij zo’n weer en de poezen. Hoog tijd dat ik de Lotto win 😉

Woensdag, donderdag en vrijdag hebben we, op het gemak, alle series bekeken die we opgenomen hadden van de tv. We zijn weer mee. Ook enkele films die ze op tv hadden uitgezonden. Geen gekochte dvd’s, daarvoor was het weer te goed. Pat heeft veel opgeruimd in huis en de tuin in orde gezet (ik mag er enkel naar kijken, niet aankomen want het is ZIJN tuin) : gras afgereden, planten geplant en andere gesplitst en verzet, bollen in de grond gestoken, … terwijl ik me met andere dingen heb bezig gehouden.
De zon zat hier niet altijd uit maar de temperaturen waren zeer aangenaam. Ik heb dus niet veel in de zon gelegen en ben nog redelijk bleek, voor mijn doen toch.
Vroeger was ik een echte zonneklopper : een straaltje zon en ik lag erin, in mijn bloten, want ik haat blekere plekken. Dat kon ik uuuuren vol houden. Mijn vroegere vakantiedag was: opstaan en ontbijten, in de zon liggen tot wanneer er geen meer was, eten, tv, slapen. Ik bruin zeer gemakkelijk en was dus tegen het eind van de zomer bijna zwart. Zo had ik het graag. Tijdens de andere seizoenen ging ik geregeld onder de zonnebank om mijn kleur te onderhouden. Ik was al sinds kindsbeen niet meer volledig wit geweest.
Dat is veranderd toen ik begon last te krijgen van mijn onderrug : ik kon niet meer volledig plat op mijn rug liggen en op mijn buik was ook een ramp, om weer recht te komen. Het zonnekloppen is toen zoveel verminderd dat ik er bijna nooit meer in zat/lag en ik zeer bleek werd. Voor mijn hernia operatie heb ik een heel jaar geen zon of zonnebank gezien. Nooit zo bleek geweest.
Sedert mijn operatie gaat het nu weer, maar ik heb minder zin om uren aan een stuk daar te liggen. Wanneer ik lig te lezen of te slapen/dutten kan het nog zijn, maar ik verveel me veel vlugger dus kom ik er vlugger uit. Ik heb nu ook een leesbrilletje nodig en in de zon, wanneer het zweet uit je haar drupt, is dat straf vervelend.
Het hoéft zo niet meer, ouder worden zeker ? 😉
Toch ook een beetje op mijn vel passen, want ik wrijf me zelden in, enkel in de volle zomermaanden en dan nog met olie. Altijd wel aftersun, na de douche … Ik heb een gemakkelijk, zacht velletje en ik wil dat zo behouden. Huidkanker ? Liever niet !

Zaterdagmorgen zijn we naar de begrafenis van mijn vriendin, Lieve, haar moeder geweest. Het was een mooie dienst en er was enorm veel volk. Lieve haar vader is ‘garde’ (soort rijkswachter) geweest dus iedereen van Pittem kende de familie.
Ik had me (weer) misrekend met de afstand en we waren 10 minuten te laat en ik wilde daar vroeg zijn … Soit, we zijn er geweest én we zijn gebleven tot het einde. Vele mensen gaan weg na de offerrande en ik begrijp dat niet. Komen die enkel maar voor dat kaartje ?
We zijn, na de dienst, terug naar Brugge gereden (wat meer op het gemak dan in de heenrit) en Pat moest nog naar Tom&Co om een ‘zender’ te ruilen van de poezen. Dat was die in St.-Kruis en nu hebben we een goed-werkende reserve. Daarnaast is er een JBC en ja, ik heb eens kleren gekocht : 2 topjes en een broek voor deze zomer. Meestal draag ik afdankertjes van mijn vriendinnen, collega’s en familie : zij ruimen hun kast op, brengen alles naar mij, ik hou voor mij wat ik graag zie en waar ik in kan, de rest gaat naar ‘spullenhulp’. Zo heb ik kasten vol kleren die ik niet heb moet kopen. Ik koop dan nog enkele stukken bij, maar meestal uit ‘de boeken’ zoals Quelle, 3Suisses, Neckerman, … Zo kan ik thuis, op mijn gemak, passen en wat ik niet wil houden stuur ik terug. Gemakkelijk.
We hebben dan nog 2 spelletjes Scrabble gespeeld, in de zon, en ik heb eens een spelletje gewonnen ! Dat gebeurt zelden. We spelen zo dat wanneer Pat alle letters kan wegleggen, hij een sterretje moet zetten in plaats van de 50 punten bijtellen 😉 Ik kan het nooit halen anders. Maar gisteren had hij geen sterretjes en ik gewoon meer punten. Leuk. Straks zal ik nog eens proberen te winnen, wie weet …

Morgen terug naar het werk 😦
Ik vraag me af wat er nu weer veranderd zal zijn, welke callamiteiten er nu weer gebeurd zijn en hopelijk heeft iedereen kunnen genieten van het goede weer zodat ze niet te jaloers waren op mijn congé … Ik zal het vlug genoeg weten.
3 Dagen Brugge en 1 dag Oostende (opleiding) : moet kunnen. Ik moet nog uitvinden waar ik in Oostende kan parkeren want ik wil met de auto gaan : Pat moet poseren en om 18 uur in … Oostende zijn 🙂

Ik kan maar zeggen dat het een leuk, aangenaam verlof is geweest samen met mijn mannemens en de poezen.
Pat ziet het volledig zetten om morgen terug te gaan, maar hij gaat graag werken, ik minder. Ik zal morgenochtend last hebben van mijn ochtendhumeur, vrees ik.
De poezen zullen het ook weer niet begrijpen : wij weg vanaf 7u15 en pas na 16u30 terug thuis … Ze konden het ook goed ‘verdragen’ dat we steeds thuis waren om hun eten & drinken aan te vullen van zodra het op was, dat de schuifdeur de hele dag open stond en ze ten allen tijde bij mij op schoot konden komen. Ik zal ze ook missen. Snik-snik !

Cover

Ik heb een ideetje gekregen: ik plaats hier niet zomaar videoclipjes uit YouTube. Nee, ik plaats hier enkele covers van bekende liedjes. Benieuwd of iemand zal vinden wie het origineel geschreven heeft. Om te beginnen iets heeeeeeeeel gemakkelijk:

Paasweekend

Pasen 2007 zit er al weer op … we worden zo vlug oud 🙂

Na een gezellige, rustige zaterdag zijn Pat en ik op zondagnamiddag naar mijn moeder gegaan met taart voor Pasen. Wij, haar kinderen, weten dat ze niet graag alleen zit op (kerkelijke) feestdagen. Mijn zus wou naar de kust op wat zon op te doen, mijn broer had geen zin : zijn kop stond er niet naar met het geval van zijn zoon Nils (zie vorige post), dus heb ik mij opgeofferd. Mijn zoeteke had voor alles gezorgd : lekkere koffie in een thermoskan (ma heeft geen koffiezet meer), lekkere taart, extra drank (Rodenbach voor mij, speciale bieren voor hem en moeder), ‘Merci’ chocolaadjes voor haar, … De lieve schat. Ik had een mooie kaart gemaakt waar ze zeer blij mee was (ze hang die in de keuken aan de muur zodat iedereen het kan zien).
Het was eigenlijk nog gezellig : ze was aangenaam en heeft veel verteld van vroeger (natuurlijk). Het was een leuke namiddag maar het laatste uur was er teveel aan : ze begon dan te kafferen op iedereen die in haar huis komt klussen : mijn ex die te traag werkt (alhoewel ze zelf niet zou weten hoe eraan te beginnen), mijn broer die het gras niet mooi afrijdt, een PWA-tuinman die niet wist wat hij deed, mijn vader die geen goede echtgenoot geweest was (de man is al bijna 23 jaar dood), mijn zus die te weinig komt, … Ik kreeg het bijna.
Ze is 83 jaar en woont nog alleen in haar huis, gelukkig. Ze heeft veel aan mijn schoonzus maar die heeft nu minder tijd wegens haar zoon en dat gaat er bij mijn moeder niet in. En weet dat, wanneer je iets doet voor haar, het nooit goed (genoeg) zal zijn … Daarom ga ik zo weinig mogelijk. Lelijk van mij? Waarschijnlijk wel maar ik heb ook mijn karakter. Ik had speciaal voor haar een rok aangedaan en toch heeft ze dat gegeneerd en zitten zagen over mijn lange, losse haar. Ik geraak het beu! Gelukkig was mijn liefste daar om me te steunen …

Aan het ontbijt, op Paasdag, heb ik de nieuwe cd van Boudewijn Degroot (Lage Landen) gekregen van Pat, voor mijn Pasen. Blijkbaar heb ik hem de dvd ‘From Russia with Love’ gegeven 🙂 Zo gaat dat bij ons : hij zorgt voor de cadeaus en ik betaal wat ik moet. Voor mij net zo gemakkelijk : ik moet niet naar Stad en kan geen verkeerde dingen kopen.
We hebben gisteren de cd beluisterd en ik vind het zeer geslaagd. De teksten, die Boudewijn vroeger bracht, waren van een rebelse man, maar nu zijn ze van een man op leeftijd die terug kijkt op het/zijn leven en de dood tegemoet kijkt. Zeer goed en gepast.

Ik heb dan ’s avonds laat, ik zat bijna in mijn bed, nog een telefoon gekregen van een goede vriendin van mij, lieve. Haar mama was die dag overleden en ze was alleen thuis : of ik wilde komen. Ik ben, na Pat verwittigd te hebben, in mijn auto geschoten en naar haar gevlogen. Ze woont alleen en heeft geen vriend, om op zo’n moment in een leeg huis te zitten, moet verschrikkelijk zijn. Ze heeft zelf al genoeg mee gemaakt (hartaanval op haar 40ste en enkele jaren later bostkanker) dat ze nu niet alleen moest zijn. Het is ook via haar dat ik mijn schatten van poezen heb (haar broer had er nog 2 over van het nest) en ze is echt een goede vriendin die mij heeft opgevangen na de breuk met mijn vorige vriend. Het minste wat ik kon doen is bij haar zijn.
We hebben zitten wenen, praten, lachen, roken, drinken, … Zij heeft verteld van haar moeder : de laatste periode en de laatste dagen/uren. Haar mama was al geruime tijd in een rustoord omdat ze Alzheimerpatient was of dementie had (ik weet het niet zeker. Is er een verschil?) . Met haar broers en zussen hadden ze een systeem dat er elk weekend iemand van hen bij haar was. De meeste keren en zeker op het laatste wist de mama het niet meer, maar toch deden ze het. Ik stond in bewondering want wij doen nu al zoveel niet voor ons moeder. Ze kunnen zich zeker niets verwijten : ze hebben alles gedaan wat menselijk en betaalbaar was voor hun mama. Blijkbaar heeft ze een longontsteking opgedaan wat te verhelpen was met antibiotica maar opeens kon ze dan niet meer slikken. Haar aders waren zo poreus dat ze zo de medicijnen niet konden toedienen. Het was dus kwestie van tijd … Ik heb Lieve op het hart gedrukt dat haar moeder nu bij haar geliefden was (haar man, zoon en dochter – die al gestorven waren) en dat ze nu geen lichamelijke ongemakken meer had. Daar kon ze wat troost uit putten, denk ik.
Ze is (bijna) 83 geworden. Ze was geboren op (een) Pasen en is gestorven op Pasen …
Na enkele uren was Lieve voldoende sterk om alleen te blijven en te gaan slapen. Om 2 uur was ik terug thuis, nadat ik haar verzekerd had dat als ze iets nodig heeft of moest ik iets kunnen doen, ze het me moet zeggen.
Als antwoord op mijn smsje, gisteren, schreef Lieve dat ze toch een beetje heeft kunnen ‘tukken’ en dat ze rustig(er) was. Er staat haar en haar broers en zussen nog een moeilijke periode voor de boeg. Arme lieve schat. Ik weet wat te doen zaterdag : naar de begrafenis gaan om Lieve bij te staan.
Ik hou mijn hart vast tegen de tijd dat ons moeder het opgeeft en wij voor die problemen komen te staan …

Gisteren hebben we een leuke, rustige dag gehad : buiten, in de zon, Scabble gespeeld (voor de eerste keer dit jaar en dat is vroeg), Pat heeft zich bezig gehouden met foto’s terwijl ik sudoku’s heb ingevuld, mijn mannemens heeft lekker eten klaar gemaakt, later hebben we samen tv-dvd gekeken, …
We zijn vroeg naar bed gegaan want ik was doorop. Blijkbaar heeft zondag, bij Lieve en mijn moeder, toch meer van mij gevergd dan ik gedacht had …

Nu is mijn zoeteke naar buiten, boodschappen aant doen en dan gaan we weer zo’n dag hebben als gisteren, hoop ik. Ik zal me toch wat moeten insmeren wanneer we weer buiten Scrabble spelen, want ik voelde, deze morgen tijdens de douche, dat ik toch een heel klein beetje verbrand was. Niet erg, maar vandaag moet ik toch opletten. Wat een zalig weer.

We zijn samen de hele week thuis en het weer zal zo blijven en eventueel nog verwarmen, zeggen ze. Hoera ! Dit is bijna beter dan een zomervakantie want dan kan het té warm zijn.

Wat is het leven mooi ! We moeten ervan genieten terwijl het kan …