Paasweekend

Pasen 2007 zit er al weer op … we worden zo vlug oud 🙂

Na een gezellige, rustige zaterdag zijn Pat en ik op zondagnamiddag naar mijn moeder gegaan met taart voor Pasen. Wij, haar kinderen, weten dat ze niet graag alleen zit op (kerkelijke) feestdagen. Mijn zus wou naar de kust op wat zon op te doen, mijn broer had geen zin : zijn kop stond er niet naar met het geval van zijn zoon Nils (zie vorige post), dus heb ik mij opgeofferd. Mijn zoeteke had voor alles gezorgd : lekkere koffie in een thermoskan (ma heeft geen koffiezet meer), lekkere taart, extra drank (Rodenbach voor mij, speciale bieren voor hem en moeder), ‘Merci’ chocolaadjes voor haar, … De lieve schat. Ik had een mooie kaart gemaakt waar ze zeer blij mee was (ze hang die in de keuken aan de muur zodat iedereen het kan zien).
Het was eigenlijk nog gezellig : ze was aangenaam en heeft veel verteld van vroeger (natuurlijk). Het was een leuke namiddag maar het laatste uur was er teveel aan : ze begon dan te kafferen op iedereen die in haar huis komt klussen : mijn ex die te traag werkt (alhoewel ze zelf niet zou weten hoe eraan te beginnen), mijn broer die het gras niet mooi afrijdt, een PWA-tuinman die niet wist wat hij deed, mijn vader die geen goede echtgenoot geweest was (de man is al bijna 23 jaar dood), mijn zus die te weinig komt, … Ik kreeg het bijna.
Ze is 83 jaar en woont nog alleen in haar huis, gelukkig. Ze heeft veel aan mijn schoonzus maar die heeft nu minder tijd wegens haar zoon en dat gaat er bij mijn moeder niet in. En weet dat, wanneer je iets doet voor haar, het nooit goed (genoeg) zal zijn … Daarom ga ik zo weinig mogelijk. Lelijk van mij? Waarschijnlijk wel maar ik heb ook mijn karakter. Ik had speciaal voor haar een rok aangedaan en toch heeft ze dat gegeneerd en zitten zagen over mijn lange, losse haar. Ik geraak het beu! Gelukkig was mijn liefste daar om me te steunen …

Aan het ontbijt, op Paasdag, heb ik de nieuwe cd van Boudewijn Degroot (Lage Landen) gekregen van Pat, voor mijn Pasen. Blijkbaar heb ik hem de dvd ‘From Russia with Love’ gegeven 🙂 Zo gaat dat bij ons : hij zorgt voor de cadeaus en ik betaal wat ik moet. Voor mij net zo gemakkelijk : ik moet niet naar Stad en kan geen verkeerde dingen kopen.
We hebben gisteren de cd beluisterd en ik vind het zeer geslaagd. De teksten, die Boudewijn vroeger bracht, waren van een rebelse man, maar nu zijn ze van een man op leeftijd die terug kijkt op het/zijn leven en de dood tegemoet kijkt. Zeer goed en gepast.

Ik heb dan ’s avonds laat, ik zat bijna in mijn bed, nog een telefoon gekregen van een goede vriendin van mij, lieve. Haar mama was die dag overleden en ze was alleen thuis : of ik wilde komen. Ik ben, na Pat verwittigd te hebben, in mijn auto geschoten en naar haar gevlogen. Ze woont alleen en heeft geen vriend, om op zo’n moment in een leeg huis te zitten, moet verschrikkelijk zijn. Ze heeft zelf al genoeg mee gemaakt (hartaanval op haar 40ste en enkele jaren later bostkanker) dat ze nu niet alleen moest zijn. Het is ook via haar dat ik mijn schatten van poezen heb (haar broer had er nog 2 over van het nest) en ze is echt een goede vriendin die mij heeft opgevangen na de breuk met mijn vorige vriend. Het minste wat ik kon doen is bij haar zijn.
We hebben zitten wenen, praten, lachen, roken, drinken, … Zij heeft verteld van haar moeder : de laatste periode en de laatste dagen/uren. Haar mama was al geruime tijd in een rustoord omdat ze Alzheimerpatient was of dementie had (ik weet het niet zeker. Is er een verschil?) . Met haar broers en zussen hadden ze een systeem dat er elk weekend iemand van hen bij haar was. De meeste keren en zeker op het laatste wist de mama het niet meer, maar toch deden ze het. Ik stond in bewondering want wij doen nu al zoveel niet voor ons moeder. Ze kunnen zich zeker niets verwijten : ze hebben alles gedaan wat menselijk en betaalbaar was voor hun mama. Blijkbaar heeft ze een longontsteking opgedaan wat te verhelpen was met antibiotica maar opeens kon ze dan niet meer slikken. Haar aders waren zo poreus dat ze zo de medicijnen niet konden toedienen. Het was dus kwestie van tijd … Ik heb Lieve op het hart gedrukt dat haar moeder nu bij haar geliefden was (haar man, zoon en dochter – die al gestorven waren) en dat ze nu geen lichamelijke ongemakken meer had. Daar kon ze wat troost uit putten, denk ik.
Ze is (bijna) 83 geworden. Ze was geboren op (een) Pasen en is gestorven op Pasen …
Na enkele uren was Lieve voldoende sterk om alleen te blijven en te gaan slapen. Om 2 uur was ik terug thuis, nadat ik haar verzekerd had dat als ze iets nodig heeft of moest ik iets kunnen doen, ze het me moet zeggen.
Als antwoord op mijn smsje, gisteren, schreef Lieve dat ze toch een beetje heeft kunnen ‘tukken’ en dat ze rustig(er) was. Er staat haar en haar broers en zussen nog een moeilijke periode voor de boeg. Arme lieve schat. Ik weet wat te doen zaterdag : naar de begrafenis gaan om Lieve bij te staan.
Ik hou mijn hart vast tegen de tijd dat ons moeder het opgeeft en wij voor die problemen komen te staan …

Gisteren hebben we een leuke, rustige dag gehad : buiten, in de zon, Scabble gespeeld (voor de eerste keer dit jaar en dat is vroeg), Pat heeft zich bezig gehouden met foto’s terwijl ik sudoku’s heb ingevuld, mijn mannemens heeft lekker eten klaar gemaakt, later hebben we samen tv-dvd gekeken, …
We zijn vroeg naar bed gegaan want ik was doorop. Blijkbaar heeft zondag, bij Lieve en mijn moeder, toch meer van mij gevergd dan ik gedacht had …

Nu is mijn zoeteke naar buiten, boodschappen aant doen en dan gaan we weer zo’n dag hebben als gisteren, hoop ik. Ik zal me toch wat moeten insmeren wanneer we weer buiten Scrabble spelen, want ik voelde, deze morgen tijdens de douche, dat ik toch een heel klein beetje verbrand was. Niet erg, maar vandaag moet ik toch opletten. Wat een zalig weer.

We zijn samen de hele week thuis en het weer zal zo blijven en eventueel nog verwarmen, zeggen ze. Hoera ! Dit is bijna beter dan een zomervakantie want dan kan het té warm zijn.

Wat is het leven mooi ! We moeten ervan genieten terwijl het kan …