Cornelis Vreeswijk

Cornelis Vreeswijk (IJmuiden, 8 augustus 1937 – Stockholm, 12 november 1987) was een Nederlands-Zweeds zanger en liedschrijver.

Cornelis Vreeswijk werd in 1937 in IJmuiden geboren als oudste van vier kinderen. In 1948, Cornelis was toen twaalf jaar oud, verhuisde het gezin naar Stockholm in Zweden waar zijn vader, Jacob Cornelis Vreeswijk, nadat hij in Nederland een taxi- en garagebedrijf had gehad, ging werken als automonteur. Het gezin remigreerde in 1961 naar Nederland, maar Cornelis en zijn zuster Ida bleven in Zweden wonen.

In Nederland is hij vooral bekend van liedjes als De nozem en de non en Misschien wordt het morgen beter. Zijn bekendheid in Scandinavië is echter veel groter. Zijn oeuvre daar bedroeg zo’n 35 langspeelplaten.

De zangstijl van Cornelis Vreeswijk kan het best worden omschreven als troubadour. Hij begeleidde zichzelf op gitaar, en werd soms ondersteund door een trio. Zijn teksten zijn maatschappijkritisch, met de nodige dosis sarcasme en humor.

Vreeswijk debuteerde in 1964 met Ballader och oförskämdheter wat zoveel betekent als ‘ballades en onbeschaamdheden’. Geen woord te veel! De LP slaat in als een bom en veel Zweden reageren geshockeerd op de vrijpostige teksten van Vreeswijk. Die gaan namelijk over hoeren, zwervers en andere minder fraaie kanten van de goedgeorganiseerde Zweedse samenleving. Bovendien neemt hij kerk en politici genadeloos op de hak. Dat zijn de brave Zweden niet gewend. Zijn grote doorbraak kwam in 1968 met Tio vackra visor och personliga person (Tien mooie wijsjes en persoonlijke persoon). Hij nam liederen op van Carl Michael Bellman (1740-1795, een Zweeds dichter). In 1973 verscheen zijn LP I stället för vykort (In plaats van ansichtkaarten), waarop hij stelling nam tegen de oorlog in Vietnam. Teksten van Victor Jara werden door hem in 1978 op de plaat gezet. In Zweden bezorgde zijn veelzijdigheid (folk, blues, rock, samba), zijn bijzondere stemgeluid, zijn sterke liedjesteksten en zijn wilde leven Vreeswijk inmiddels een legendarische status. Er is een Cornelis Vreeswijk Stichting, een jaarlijks muziekfestival rond zijn muziek en een Vreeswijk cultuurprijs. In Stockholm is zelfs een park naar hem vernoemd. Rijk is hij niet gestorven want hij had jarenlang problemen met de Zweedse fiscus en moest op een bepaald ogenblik zelfs zijn huis verkopen en logeerde in een caravan bij vrienden.

In 1985 werd bij Vreeswijk leverkanker geconstateerd. Hij stierf twee jaar later op 50-jarige leeftijd.

Nederland

Vreeswijk werd in 1966 door de VARA uitgenodigd naar Nederland te komen. Een single van De nozem en de non flopte. Zes jaar later verscheen zijn elpee Cornelis Vreeswijk (1972) die bekroond werd met platina: er werden honderdduizend exemplaren van verkocht. Zijn volgende Nederlandstalige platen hadden echter maar weinig succes.

In 1974 reikte Prins Adrianus I van carnavalsvereniging de Pintenwippers uit IJmuiden aan Vreeswijk het grootkruis der Pintenwippers uit.

Op 27 mei 2000 werd in het Nederlandse stadje Westwoud het Cornelis Vreeswijk Genootschap opgericht. In 2001 werd het uit het Zweeds vertaalde stuk De Troubadour Van IJmuiden, over het leven van Vreeswijk opgevoerd, met Jules Croiset in de hoofdrol. Op 7 juni 2003 werd in IJmuiden een borstbeeld van Vreeswijk onthuld. Hans Polak maakte in 2003 een documentaire over Vreeswijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s