Golden Earring

2de poging …

Optreden 10 maart 2007 in het Casino Kursaal te Oostende.

We zijn vroeg genoeg vertrokken, hadden weinig last van het verkeer en waren zo een uurtje voor het optreden in de foyer. We hebben op het gemak iets kunnen drinken, een sigaret roken en het toilet bezoeken voor het begon. Zo heb ik het graag.

De 3 collega’s (Jean-Pierre & Ingrid en Hugo) en deze laatste zijn vrouw (voor wie ik de tickets heb meebesteld met de onze) waren ook op tijd. We hebben nog wat kunnen kletsen, over het werk natuurlijk.

De groep is bijna op tijd begonnen en met hun 2de liedje ‘Buddy Joe’ zat de sfeer er al volledig is. We wisten dat we een spetterend optreden zouden zien. Ze speelden akoestisch (niet gelijk aan unplugged) maar wat George Kooymans uit zijn gitaar haalde kwam toch heel dicht bij wat je zou verwachten uit een electrische gitaar. Prachtig ! Noch Barry Hay, noch Georges Kooymans hebben, met de jaren, iets moeten inboeten aan hun stem : integendeel ! Cesar Zuiderwijk is net niet over zijn drumstel gesprongen, zoals hij vroeger deed, maar zijn spel en zeker zijn solo’s mogen er nog zijn. Ik wist niet dat je die geluiden allemaal kon produceren met een drum. Hij is nog steeds een goochelaar met zijn stokken. Ook Rinus Gerritsen heeft uit zijn instrumenten (basgitaar, keyboard en electrische contrabas) het beste boven gehaald.
Ze draaien rond de 60 jaar maar ze zijn als wijn : ze werden beter met de jaren. Ze staan geen moment stil en geven zich volledig. Ze halen alles eruit en zo is het goed.

Ik kende al vele nummers van hen waarop ik, in de loop der jaren, op heb staan dansen maar groot was mijn plezier toen ik merkte dat bijna geen enkel nummer, dat ze hebben gebracht, mij onbekend was. Een zeer aangename verrassing. Ik was blijkbaar vergeten dat ze zoveel goede nummers hadden.


Na een uur schitterende muziek was er pauze. Weer ‘smoking time’ en wat drinken. Dan nog een uurtje genieten en het was gedaan. De lange staande ovatie van het volledige publiek was zeer verdiend.

Pas tegen het einde van het optreden begonnen de mensen recht te staan om te dansen. Ik wilde niemand achter mij storen, dus ben ik blijven zitten, maar niet stil. Dat kan ik niet bij deze muziek.
Dat vind ik jammer bij zulke optredens : iedereen blijft braaf op zijn stoeltje zitten, dus ik ook …

Een vlugge zwaai naar de collega’s en terug naar huis, moe maar gelukkig. Het was een zeer geslaagde avond en zijn geld zeker waard !

Biografie :

Als Golden Earrings, actief sinds 1961, was de band in de tweede helft van de jaren zestig het vlaggenschip van Beatstad Den Haag. In die tijd was de latere producer Jaap Eggermont (o.a. Stars On 45) drummer. Barry Hay (ex-The Haigs) verving in 1967 zanger Frans Krassenburg. Het eerste plaatwerk bevatte sixtiespop. Ook later weerspiegelde de muziek van de Earrings de tijdsgeest. Psychedelische invloeden deden hun intrede eind jaren zestig, rock aan het begin van de jaren zeventig. In 1969 werd de groepsnaam veranderd in Golden Earring. In dat jaar ontving George Kooymans, de belangrijkste componist van de band, de Zilveren Harp. Please go (1965) was de eerste van een immense reeks hitsingles.


Met Dong-dong-di-ki-di-gi-dong (1968), Back Home (1970), Radar love (1973), Twilight zone (1982) en When the lady smiles (1984) bereikte de band de eerste plaats van de Nederlandse hitparade. Ook in de rest van Europa was de band actief, onder meer met The Who (1972). Golden Earring kreeg in 1974 en 1983 de Exportprijs en in 1983 de Gouden Harp. In 1985 werd de band bekroond met een Edison.De Earring toerde tussen 1969 en 1983 acht keer in de Verenigde Staten, waar het klassieke Radar love in 1973 in de Top-10 belandde. Hetzelfde gebeurde met Twilight zone in 1982. In de jaren zeventig maakten achtereenvolgens toetsenist Robert Jan Stips (ex-Supersister) en gitarist Eelco Gelling (ex-Cuby & The Blizzards) korte tijd deel uit van de Earring. Grootschalige Nederlandse optredens vonden plaats in Scheveningen (1986 en 1993) en Den Haag (1989 en 1995). In 1992 ging ook de Earring op de dan populaire ‘unplugged’-toer. Deze akoestische werkwijze paste de Earring met groot commercieel en artistiek succes toe op het album The naked truth (1992) en op de theaterpodia. De band wisselde deze intieme concerten af met elektrische rockshows.
Begin 2003 verscheen het laatste ‘electrische’ album van de Earring, “Millbrook, U.S.A.” getiteld. Dit album werd opgenomen in (hoe kan het ook anders) de plaats Millbrook samen met muzikale collega en vriend Frank Carillo. De eerste single van dit album “Albino Moon” bereikte een hoge notering in de hitlijsten. Begin 2005 zag “Naked III” het licht: een vervolg op de zeer suksesvolle Naked Truth acoustische concerten.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s