Brugge

Brugge is oltied schone.
Brugge is schone ’s nuchtends vroeg
os den dauw over de reitjes hangt
en ‘t toptje van de torr’n
‘t èste zunnestroaltje vangt,
e stroaltje da ton ofzakt
langs ‘t koede, vuule griesd
van torr’n en kanteèln
en olles in kleur zet,
het groene van de boom’n,
het rood van de doak’n
het bruun van de gevels
van de Mart toe an de Loane.
Brugge, da klène Brugge van ons
is oltied schone.

Brugge is schone overdag
os moedre zunne met e lach
ol de kleur’n die d’r zien
schone in de verve zet,
omkoaderd en getooid
mè klokstjes van den beioard,
lik e palet …
och, ware dad ollemolle
in kleur’n en klank’n ommegezet
het woare e krone
van Brugge, da klène Brugge van ons
is oltied, oltied schone.

Brugge is schone ’s noavens
os de mantel van de ruste
wordt geleid over de stad
juuste lik e soarge
zochte en goed
die hièl de stad bedekt
d’ huuz’n en de torr’n en de mens’n
en stilte briengt en ruste
da zelfs een veugel
een doadgeweune veugel nie mièr ziengt …
os ‘t oavend wordt in Brugge
is Brugge oltied, oltied schone.

Brugge is schone in de nacht
in peis en vree en ruste,
‘t is juuste lik ofdat een toverfee
de stad goenoavend kuste
en met heur staf e tikstje gaf
die groat en klièn dèjt zwiegen
dajje niet mièr hoart
en niet mè ziet
in stroate noch in loane.
Brugge, ons Brugge
is oltied, oltied schone.

Willy Lustenhouwer.

Advertenties

Sonnet

Nydighe Tijt waerom ist dat ghy u versnelt

Meer dan ghy zijt ghewoon, laet ghy u het verdrieten

Dat ick den Hemel van Liefs byzijn mach ghenieten,

Wat schaedt u mijn gheluck dat ghy u daer in quelt?

Een grysaert zijt ghy Tijt, en proefde noyt ’t ghewelt,

Van ’t ghene, datse Liefd’ en soete Weerliefd’ hieten.

Helaes de tranen blanck over mijn wanghen vlieten,

Als ick aen’t uyrwerck denck dat qualijck was ghestelt.

Och Meester, die de tijt met uyren af kunt meten,

Ghistr’avont miste ghy en had u konst vergheten,

Wel viermael sloch de klock in min dan een quartier.

Maer nae mijns Liefs vertreck, door dien’t began te daghen,

En heeft de klocke boven tweemael niet gheslaghen,

In eenen tijt, docht my, van twaelf uyren schier.

P.C. Hooft